Półmisek z parującą potrawą stoi na drewnianym, usianym słojami stole. Pod półmiskiem silikonowa mata, która ma go zabezpieczyć przed poparzeniem. Dbałość. Rzadka w tym miejscu. Sam stół w kolorze jasnej sosny poznaczony jest śladami życia, które go dotyka i dotykało na różne sposoby. Ślady po nożu, nożyczkach. Głębokie bruzdy, gdy ręka obsunęła się i przecięła tą sosnową skórę. Pozostawiając ją bez możliwości zagojenia się. Plamy z czarnej farby, której już nikt nie miał ochoty usuwać. Mając nadzieję, że z czasem sama zejdą. Jakby z czasem cokolwiek schodziło samo. Czarno-złota lampa stojąca po prawej stronie rzuca ciepłe światło na drewnianą powierzchnię i parującą potrawę. Na stole nie ma talerzy ani sztućców.…

Wymarzona niedziela. Święty Graal mojego dzieciństwa. Jeden z uświęconych i nieosiągalnych momentów. Nieosiągalny tak bardzo, że w sumie nikt nie wie czy jeszcze istnieje. Wszyscy jednak tak samo wartościowym go postrzegają.               Dla mnie to był taki dzień, w którym przede wszystkim wszyscy są razem w pewnego rodzaju połączeniu, wspólnocie. Mało wiedziałam o tym, że tak to można nazwać. Widziałam natomiast te wszystkie rodziny, które wspólnie w tym dniu „robiły coś razem”. Szli do restauracji, spacer, kina czy co tam im jeszcze przyszło na myśl.               Szli tak tymi pęczkami a ja zastanawiałam się jak to jest być w takim pęczku. Czuć się jak łodyżka w bukiecie, rzodkiewka w grupie…

Ból. Czym jest dla mnie ból? Codziennością. Znam go na tysiące różnych sposobów. Towarzyszy mi właściwie w każdej sekundzie życia. Rzadkie są chwile, kiedy go nie odczuwam (aczkolwiek się zdarzają ). Pisząc to sama się zastanawiam jak to jest możliwe. Jak najbardziej możliwe. Z czasem się uczysz się go ignorować. Nie jest to najzdrowsze, ani najmądrzejsze. Strategia ma wiele wad ale też ogromną zaletę. Pozwala funkcjonować całkiem swobodnie. To trochę tak jak włącza Ci się lampka kontrolna na tablicy rozdzielczej samochodu. Najpierw wpadasz w popłoch. Sprawdzasz intensywnie znaczenie. Potem jeździsz obgryzając paznokcie aż dochodzisz do punktu, w którym albo się zepsuje albo pojedzie dalej. Oczywiście nie mówię tutaj o check…

You belived you love me… Kiedy świat rozsypuje się na kawałki. Jest cicho. Naprawdę cicho. Słychać trzepot skrzydeł motyla. Ten dźwięk przecina rzeczywistość niczym miecz. Nie ma czekania. Nie ma smutku. Jest samostanowiący proces rozpadu. Wszystko co znałeś, rozumiałeś [ lub wydawało Ci się, że rozumiesz] rozpada się na drobniutkie kawałki. Te drobiny latają dookoła Ciebie niczym płatki śniegu. Z tą różnicą, że nie jest to śnieg. To Twoje życie, które zamieniło się niespodziewanie w kalejdoskop. Siedzisz na podłodze i przeglądasz się w tych elementach zastanawiając się jednocześnie, gdzie się podziałeś. Gdzie jesteś? Czy jeszcze jesteś? Podpowiem. Nie ma już nic. Wszystko to, co było Ci znane zniknęło. Nie ma.…