-
Może gdyby…
Spod kół toczącego się auta wydobywa się chrzęszczenie i chrupanie. Opony poruszając się wolno bezlitośnie rozgniatają śnieg. Droga, którą jedzie przecina las na pół. Wysokie sosny powoli ubierają się w tłuste, zgarbione śnieżne czapy a zielone kępki igieł chowają się pod nimi. Gałęzie zwieszały się coraz niżej jakby wstyd przed czymś albo kimś kazał im się giąć do samej ziemi. Przednia szyba samochodu nakrapiana była wielkimi pozlepianymi płatkami. Nienawidził zimy. Nienawidził tej substancji przechodzącej samą siebie w kształtach i konsystencji. Tego jak wpadała w nos i oczy. Ukłucia śnieżynek na ciepłej skórze były jak wbijanie igły. Te walające się pod stopami zamarznięte gluty, śliska ścierkowata breja. Wszystko zimą atakowało i…
-
Smutek
Fenek zasnuł się smutkiem jak niebo zasnuwa się chmurami tuż przed burzą. To był ciężki tydzień. Tydzień nabrzmiały od rozstań z tym, co wydawało się ważne. – Jenocie… – smutek powlekał każde słowo tak szczelnie, że serce Jenota pomarszczyło się jak rodzynka – Tak? – Jenot spojrzał z uwagą na swojego przyjaciela. Zamienił się w oczekiwanie. – Boję się, że wszystko z czym się pożegnałem zostawi we mnie wielkie jeziora nieobecności. – Może przez chwilę tak być. Skoro mówisz o jeziorach Fenku… – tutaj Jenot zawiesił głos i spojrzał z uwagą na przyjaciela. Pogłaskał tym spojrzeniem futerko Fenka, otulił nim jego smutne oczy. – Co z nimi? – pytanie zawisło…
-
Bez kształtu.
Jak co tydzień w sobotę jedli wspólne śniadanie. Siedząc naprzeciwko siebie przy drewnianym stole podawali sobie dżem wiśniowy z łapki do łapki, aby szczelnie pokryć nim potem wszystkie kwadraciki na gofrach. Każdy z nich bez wyjątku, aby żaden nie poczuł się opuszczony. – Jenocie… – zaczął Fenek i zawiesił nóż nad gofrem spoglądając na słoje stołu jakby były mapą prowadzącą do zakopanego pod nim skarbu. – Co tam Fenku? – Jenot nie zauważył, że po drugiej stronie stołu nad gofrem dzieją się myśli. – Jak myślisz? Co by było gdybym nie miał kształtu? – Hm… tak zupełnie bez kształtu? – Jenot się zasępił – Tak. Zupełnie bez. Byłbym, ale jakby…
-
Bez sensu.
Rzeka płynęła przed nimi wolno. Siedzieli na piaszczystym uskoku przy małej wydeptanej przez okoliczne zwierzęta plaży. Machając nogami. Siedzenie bez machania nogami to nie jest właściwie siedzenie. – To bez sensu… – westchnął Fenek. – Co jest bez sensu? – No to, że nie wiem, dokąd zmierzam. – Teraz akurat siedzisz i patrzysz na rzekę – Jenot mlasnął z zadowolenia rozbawiony swoją błyskotliwością. – Nie o to mi chodzi. Chodzi mi o życie w całości. – Co by Ci to dało, gdybyś wiedział, dokąd zmierzasz? – Jenot jak na niego przystało mlasnął kolejny raz i zapatrzył się z nostalgią na rzekę. Podrapał się prawą łapką po wystającym brzuszku i znieruchomiał.…
