Smutek

Fenek zasnuł się smutkiem jak niebo zasnuwa się chmurami tuż przed burzą. To był ciężki tydzień. Tydzień nabrzmiały od rozstań z tym, co wydawało się ważne.

– Jenocie… – smutek powlekał każde słowo tak szczelnie, że serce Jenota pomarszczyło się jak rodzynka

– Tak? – Jenot spojrzał z uwagą na swojego przyjaciela. Zamienił się w oczekiwanie.

– Boję się, że wszystko z czym się pożegnałem zostawi we mnie wielkie jeziora nieobecności.

– Może przez chwilę tak być. Skoro mówisz o jeziorach Fenku… – tutaj Jenot zawiesił głos i spojrzał z uwagą na przyjaciela. Pogłaskał tym spojrzeniem futerko Fenka, otulił nim jego smutne oczy.

– Co z nimi? – pytanie zawisło gdzieś nad trawą. Litery zabarwione były ciekawością co mogło być pierwszą oznaką, że myśli Fenka zmierzają w cieplejsze miejsca.

– Jeziora Fenku są pełne życia. Nawet jeżeli są jeziorami nieobecności. W sumie tak sobie myślę, że przecież każda nieobecność była przecież kiedyś obecnością…

Fenek spojrzał na swoją łapkę, w której trzymał smętny jak jego myśli patyk. Rzucił nim w nurt rzeki. Ten zawirował kilka razy dookoła własnego środka, podskoczył aż wreszcie popłynął przed siebie w uniesieniu.

– Masz rację.

Fenek odwrócił się. Wyciągną łapki i mocno przytulił się do przyjaciela. Trwali tak w uścisku dłuższą chwilę patrząc jak woda przesuwa się przed ich oczami. Jenot pogłaskał Fenka po plecach.

– Chodź. Zrobię Ci pyszną owocową herbatę…

– Dobrze. Chodźmy…

I poszli.