Miał być krótki spacer. Szybkie piętnaście minut dookoła bloku. Raz, raz noga za nogą bez zastanawiania się. Sik i jeszcze wiadomo co, trochę obwąchiwania obsikanych krzaczków i do domu. Pies w kraciastym ubranku pod kolor swojej bujnej czupryny. Radośnie dzierżący swoją niebieską zabawkę w pysku. Jesteśmy charakterystyczne. Obie pieprz i sól. Podobne do siebie. Z tym, że ja nie noszę w pysku niebieskiej zabawki. Szłyśmy przed siebie mimo początkowego założenia. Coraz dalej. Z coraz większą przyjemnością. Ten rok był dla mnie ciężki pod każdym możliwym względem, ale nie o tym tutaj. Tutaj o tym, że są takie chwile, kiedy mój aparat ruchu wydaje się doskonale naoliwiony. Żadna z kończyn nie…

Dzień pod znakiem badania, o którym szerzej tutaj nie będzie. Istotne, że badanie nieprzyjemne. Tak nieprzyjemne z najwyższej półki nieprzyjemności. Pojechałam na nie taksówką. Tutaj zaczyna się coś ciekawego, co ostatnio w moim życiu pojawia się nader często. Życzliwość, ciekawość, otwartość. Pan kierowca przywitał mnie z uśmiechem i pytaniem „Co tak wcześnie”? To zadziwiające ile takie pytanie może otworzyć, wnieść zadane w momencie, kiedy Twoje własne myśli galopują jak stado oszalałych koni. Przez całą drogę rozmawialiśmy. Dla mnie to nowość. Zwykle nie rozmawiam. Zwykle powoli odchodzi w zapomnienie. Jak się okazuje moje wcześniejsze „zwykle” płowieje z prędkością światła. Dotarłam na miejsce i udało mi się nie myśleć z czym za…