Pisanie
-
Smutek
Fenek zasnuł się smutkiem jak niebo zasnuwa się chmurami tuż przed burzą. To był ciężki tydzień. Tydzień nabrzmiały od rozstań z tym, co wydawało się ważne. – Jenocie… – smutek powlekał każde słowo tak szczelnie, że serce Jenota pomarszczyło się jak rodzynka – Tak? – Jenot spojrzał z uwagą na swojego przyjaciela. Zamienił się w oczekiwanie. – Boję się, że wszystko z czym się pożegnałem zostawi we mnie wielkie jeziora nieobecności. – Może przez chwilę tak być. Skoro mówisz o jeziorach Fenku… – tutaj Jenot zawiesił głos i spojrzał z uwagą na przyjaciela. Pogłaskał tym spojrzeniem futerko Fenka, otulił nim jego smutne oczy. – Co z nimi? – pytanie zawisło…
-
Łosoś
Półmisek z parującą potrawą stoi na drewnianym, usianym słojami stole. Pod półmiskiem silikonowa mata, która ma go zabezpieczyć przed poparzeniem. Dbałość. Rzadka w tym miejscu. Sam stół w kolorze jasnej sosny poznaczony jest śladami życia, które go dotyka i dotykało na różne sposoby. Ślady po nożu, nożyczkach. Głębokie bruzdy, gdy ręka obsunęła się i przecięła tą sosnową skórę. Pozostawiając ją bez możliwości zagojenia się. Plamy z czarnej farby, której już nikt nie miał ochoty usuwać. Mając nadzieję, że z czasem sama zejdą. Jakby z czasem cokolwiek schodziło samo. Czarno-złota lampa stojąca po prawej stronie rzuca ciepłe światło na drewnianą powierzchnię i parującą potrawę. Na stole nie ma talerzy ani sztućców.…
-
Kolorowy obrazek.
Wymarzona niedziela. Święty Graal mojego dzieciństwa. Jeden z uświęconych i nieosiągalnych momentów. Nieosiągalny tak bardzo, że w sumie nikt nie wie czy jeszcze istnieje. Wszyscy jednak tak samo wartościowym go postrzegają. Dla mnie to był taki dzień, w którym przede wszystkim wszyscy są razem w pewnego rodzaju połączeniu, wspólnocie. Mało wiedziałam o tym, że tak to można nazwać. Widziałam natomiast te wszystkie rodziny, które wspólnie w tym dniu „robiły coś razem”. Szli do restauracji, spacer, kina czy co tam im jeszcze przyszło na myśl. Szli tak tymi pęczkami a ja zastanawiałam się jak to jest być w takim pęczku. Czuć się jak łodyżka w bukiecie, rzodkiewka w grupie…
-
Niewiele znaczy wiele.
Ból. Czym jest dla mnie ból? Codziennością. Znam go na tysiące różnych sposobów. Towarzyszy mi właściwie w każdej sekundzie życia. Rzadkie są chwile, kiedy go nie odczuwam (aczkolwiek się zdarzają ). Pisząc to sama się zastanawiam jak to jest możliwe. Jak najbardziej możliwe. Z czasem się uczysz się go ignorować. Nie jest to najzdrowsze, ani najmądrzejsze. Strategia ma wiele wad ale też ogromną zaletę. Pozwala funkcjonować całkiem swobodnie. To trochę tak jak włącza Ci się lampka kontrolna na tablicy rozdzielczej samochodu. Najpierw wpadasz w popłoch. Sprawdzasz intensywnie znaczenie. Potem jeździsz obgryzając paznokcie aż dochodzisz do punktu, w którym albo się zepsuje albo pojedzie dalej. Oczywiście nie mówię tutaj o check…
