Ciemna ulica poprzetykana plamami światła padającymi na ziemię z zardzewiałych latarni. Śpiące budynki przycupnięte przy niej niewzruszenie udające, że ich tam w ogóle nie ma. Cisza przerywana zbliżającymi się krokami. Czyjeś stopy nerwowo uderzają w asfalt tej uśpionej arterii. Ten dźwięk jest jedynym, który tak zdecydowanie rozdziera ciszę.                Środkiem ulicy idzie kobieta. Jej długie, brązowe włosy targa wiatr, który właśnie się zerwał. Ubrana w beżowy trencz i buty na płaskim obcasie wygląda stylowo i elegancko. Nie pasuje do tej okolicy. Jej sylwetka wyraźnie odcina się od otoczenia. W pewnym momencie przystaje i delikatnie rozgląda się dookoła. Robi to tak jakby wcale rozglądać się nie chciała. Bardzo subtelny ruch głową…