P\u00f3\u0142misek z paruj\u0105c\u0105 potraw\u0105 stoi na drewnianym, usianym s\u0142ojami stole. Pod p\u00f3\u0142miskiem silikonowa mata, kt\u00f3ra ma go zabezpieczy\u0107 przed poparzeniem. Dba\u0142o\u015b\u0107. Rzadka w tym miejscu. Sam st\u00f3\u0142 w kolorze jasnej sosny poznaczony jest \u015bladami \u017cycia, kt\u00f3re go dotyka i dotyka\u0142o na r\u00f3\u017cne sposoby. \u015alady po no\u017cu, no\u017cyczkach. G\u0142\u0119bokie bruzdy, gdy r\u0119ka obsun\u0119\u0142a si\u0119 i przeci\u0119\u0142a t\u0105 sosnow\u0105 sk\u00f3r\u0119. Pozostawiaj\u0105c j\u0105 bez mo\u017cliwo\u015bci zagojenia si\u0119. Plamy z czarnej farby, kt\u00f3rej ju\u017c nikt nie mia\u0142 ochoty usuwa\u0107. Maj\u0105c nadziej\u0119, \u017ce z czasem sama zejd\u0105. Jakby z czasem cokolwiek schodzi\u0142o samo. Czarno-z\u0142ota lampa stoj\u0105ca po prawej stronie rzuca ciep\u0142e \u015bwiat\u0142o na drewnian\u0105 powierzchni\u0119 i paruj\u0105c\u0105 potraw\u0119. Na stole nie ma talerzy ani sztu\u0107c\u00f3w. Jedynie \u017caroodporne dymi\u0105ce naczynie na samym \u015brodku. Dziwne to. Jakby zapraszano na kolacj\u0119 i nie zapraszano jednocze\u015bnie. Stoi i gotowe do jedzenia, przyci\u0105gaj\u0105ce zapachem. Przykuwaj\u0105ce uwag\u0119 z\u0142oci\u015bcie przypieczon\u0105 sk\u00f3rk\u0105. Stoi i czeka z\u0142owrogo.<\/p>\n\n\n\n
Podchodzi do sto\u0142u. Pochyla si\u0119 nad potraw\u0105 i z rosn\u0105cym zainteresowaniem wci\u0105ga w nozdrza zapach. Ob\u0142\u0119dnie. Zach\u0119caj\u0105co. Kusz\u0105co. Czuje jak nap\u0142ywa mu do ust \u015blina. Jest g\u0142odny. Ca\u0142y dzie\u0144 nie mia\u0142 czasu na jedzenie. Spotkanie, za spotkaniem. Kilkadziesi\u0105t decyzji. Kawa goni\u0105ca kaw\u0119. Kawa na bazie azbestu. D\u0142ugo podgrzewana dla zwi\u0119kszenia w\u0142a\u015bciwo\u015bci od\u017cywczych do poziomu bliskiego przedawkowania dobra w dobrze. \u017bo\u0142\u0105dek ockn\u0105\u0142 si\u0119 z letargu i zaczyna wydawa\u0107 nerwowe pomruki, gdy\u017c nos zd\u0105\u017cy\u0142 ju\u017c wszystkich poinformowa\u0107, \u017ce b\u0119dzie wy\u017cerka. Kom\u00f3rkowe podniecenie. Biegaj\u0105 ze sztu\u0107cami i bia\u0142ymi \u015bcierkami, \u017ceby je sobie pod\u0142o\u017cy\u0107 po kom\u00f3rkowe podbr\u00f3dki.<\/p>\n\n\n\n
– B\u0119dzie jedzone, b\u0119dzie jedzone!<\/p>\n\n\n\n
Zna to miejsce od podszewki. To mieszkanie, w kt\u00f3rym mieszka. Codziennie z niego wychodzi i do niego wraca. Mieszka w nim sam. Od dawna. Potrawa stoj\u0105ca na stole jest dla niego niepokoj\u0105co kusz\u0105ca. Przynosi ze sob\u0105 te\u017c nieprzyjemny dreszcz grozy. Przekr\u0119ci\u0142 klucz w drzwiach jak zwykle. Zamki dzia\u0142a\u0142y bez zarzutu. Drzwi by\u0142y normalnie zamkni\u0119te. Tym bardziej niepoj\u0119te jest to co w\u0142a\u015bnie widzi przed sob\u0105. Odsuwa si\u0119 od sto\u0142u i powoli przechodzi do sypialni. W\u0142\u0105cza \u015bwiat\u0142o i rozgl\u0105da si\u0119. Wszystko wygl\u0105da dok\u0142adnie tak jak zostawi\u0142 rano. \u0141\u00f3\u017cko zas\u0142ane kap\u0105 w li\u015bcie. Nieskazitelnie czyste biurko. Sm\u0119tny kwiatek na parapecie. Uchylone drzwi od szafy. Ani \u015bladu bytno\u015bci. <\/p>\n\n\n\n
Wraca do salonu i przechodzi z niego do kuchni. Co dziwne tutaj te\u017c nie ma \u015bladu bytno\u015bci kogokolwiek. Co gorsze nie ma te\u017c \u015bladu po tym, \u017ce kto\u015b m\u00f3g\u0142 tutaj co\u015b przygotowywa\u0107. Blaty kuchenne l\u015bni\u0105 czysto\u015bci\u0105. \u017badnego okruszka. Przedmioty w r\u00f3wnym porz\u0105dku jak od linijki stoj\u0105 tak jak je zostawi\u0142. Nie dostrzega najmniejszej zmiany. Jest coraz bardziej zaniepokojony. Klucz do mieszkania ma jego matka mieszkaj\u0105ca za granic\u0105. Nie ma \u017cadnej mo\u017cliwo\u015bci, aby przyjecha\u0142a specjalnie, aby upiec i zostawi\u0107 mu na stole ciep\u0142\u0105 potraw\u0119. Szczeg\u00f3lnie bez m\u00f3wienia mu o tym z wyprzedzeniem. Zastanawiaj\u0105c si\u0119 nad tym wchodzi do \u0142azienki. Patrzy w swoje odbicie w lustrze i co\u015b go zatrzymuje. K\u0105t oka. To miejsce, kt\u00f3re ma \u0142\u0105czno\u015b\u0107 z tym co niewidzialne. Przez chwil\u0119 widzi t\u0105 soczewk\u0105 skierowan\u0105 w to co niewidzialne posta\u0107. Odbi\u0142a si\u0119 w lustrze w szybkim ruchu. Przemie\u015bci\u0142a si\u0119 w mgnieniu zostawiaj\u0105c go samego przed lustrem.<\/p>\n\n\n\n
– To tylko z\u0142udzenie. Ze zm\u0119czenia mi odpierdala \u2013 m\u00f3wi do swojego odbicia o poszarza\u0142ej twarzy.<\/p>\n\n\n\n
Tylko jak wyt\u0142umaczy\u0107 fakt, kt\u00f3remu nie da si\u0119 zaprzeczy\u0107? Obecno\u015b\u0107 paruj\u0105cego p\u00f3\u0142miska na stole? Czy powinien uciec z tego mieszkania z krzykiem albo poinformowa\u0107 ochron\u0119, \u017ce kto\u015b postawi\u0142 na jego stole pod jego nieobecno\u015b\u0107 paruj\u0105cy p\u00f3\u0142misek? Jak to w og\u00f3le brzmi. Jakby mu kompletnie odwali\u0142o. Z mieszkania nic nie zgin\u0119\u0142o. W\u0142a\u015bnie sko\u0144czy\u0142 obch\u00f3d. Biuro tak jak kuchnia, sypialnia, \u0142azienka w stanie jakim je zostawi\u0142. Nawet warstwa kurzu pyszni\u0142a si\u0119 w takiej samej szarej dumie jak rano. Nawet wezwanie policji by\u0142oby w tej sytuacji granicz\u0105ce z ob\u0142\u0119dem. Czy\u017c nie? Co im powie?<\/p>\n\n\n\n
– Panowie policjanci, podczas mojej nieobecno\u015bci kto\u015b przygotowa\u0142 dla mnie posi\u0142ek i zostawi\u0142 go tak abym po powrocie do domu mia\u0142 ciep\u0142y, stoj\u0105cy na stole. Z domu nic nie zgin\u0119\u0142o. Prosz\u0119 znajd\u017acie tego z\u0142oczy\u0144ca?<\/p>\n\n\n\n
Absurd. Pachn\u0105cy zapiekank\u0105 absurd. Zimne, nieprzyjemne uczucie przylgn\u0119\u0142o mu do plec\u00f3w. Uczucie, \u017ce niezale\u017cnie od tego jak logicznie wyt\u0142umaczy sobie t\u0105 sytuacj\u0119 i tak nie zmieni to faktu, \u017ce co\u015b tu jest mocno nie na miejscu. Postanawia skorzysta\u0107 jednak z tej sytuacji. W swoich czarnych, wypolerowanych butach, kt\u00f3re mi\u0119kko chrz\u0119szcz\u0105 po d\u0119bowej pod\u0142odze idzie do kuchni. Z szuflady wyci\u0105ga widelec i n\u00f3\u017c. Si\u0119ga po czarny talerz do szafki. Uzbrojony wraca do sto\u0142u. Stawia talerz i k\u0142adzie obok niego sztu\u0107ce. Przypomina sobie, \u017ce do wyj\u0119cia zapiekanki potrzebuje jeszcze wi\u0119kszej \u0142y\u017cki. Wraca po ni\u0105 do kuchni i si\u0119gaj\u0105c po ni\u0105 do szuflady znowu k\u0105tem oka widzi ruch.<\/p>\n\n\n\n
– Jakie to kurwa oklepane\u2026 jak w horrorze klasy D \u2013 warczy sam do siebie.<\/p>\n\n\n\n
Wraca do salonu. Wbija \u0142y\u017ck\u0119 w zwart\u0105 zapieczon\u0105 mas\u0119. Jest op\u00f3r. Grube kawa\u0142ki warzyw, przetykane r\u00f3\u017cowym mi\u0119sem \u0142ososia. Wszystko mocno ze sob\u0105 sklejone be\u017cowym sosem. Nie wygl\u0105da to imponuj\u0105co, ale zapach jest jeszcze bardziej intensywnie zach\u0119caj\u0105cy. Nak\u0142ada du\u017c\u0105 porcj\u0119 na talerz. Poprawia sobie materia\u0142owe spodnie, podci\u0105gaj\u0105c je lekko do g\u00f3ry, \u017ceby nie uwiera\u0142y go podczas siedzenia. Bierze do r\u0105k widelec i n\u00f3\u017c. Potrawa jest zachwycaj\u0105co aromatyczna. To co\u015b takiego, co wspomina si\u0119 potem latami. Niezwyk\u0142a. Smaki przenikaj\u0105 si\u0119 nawzajem. Faktury uzupe\u0142niaj\u0105. \u015amietankowy sos. Chrupi\u0105ce broku\u0142y i delikatny, rozp\u0142ywaj\u0105cy si\u0119 w ustach \u0142oso\u015b. Bia\u0142e linie przecinaj\u0105 r\u00f3\u017c, kt\u00f3ry ust\u0119puje z mi\u0119kko\u015bci\u0105 pod naciskiem widelca. Zaczyna je\u015b\u0107 szybciej. Nie mo\u017ce oprze\u0107 si\u0119 wra\u017ceniu, \u017ce to jest podst\u0119p. W tej jednak chwili przestaje mie\u0107 znaczenie. Jedyne co jest istotne to smakowa\u0107 t\u0105 niebia\u0144sk\u0105 potraw\u0119. Jak najd\u0142u\u017cej. Bez ko\u0144ca. Chwila trwa. Czerpie z niej jak najwi\u0119cej pr\u00f3buj\u0105c jednocze\u015bnie zapami\u0119ta\u0107 ka\u017cde smakowe poruszenie swoich kubk\u00f3w. Z przera\u017ceniem stwierdza, \u017ce w p\u00f3\u0142misku zosta\u0142o ju\u017c bardzo niewiele a On wcale nie ma do\u015b\u0107. Co wi\u0119cej chce wi\u0119cej\u2026<\/p>\n\n\n\n
Sk\u0105d jednak we\u017amie wi\u0119cej? Ju\u017c nie ma dla niego znaczenia sk\u0105d to si\u0119 wzi\u0119\u0142o. Jakim cudem znalaz\u0142o si\u0119 w jego zamkni\u0119tym mieszkaniu. Kto i jak wtargn\u0105\u0142 do jego \u015bwiata i przygotowa\u0142 dla niego to co\u015b. To ju\u017c nie ma najmniejszego znaczenia. Najwa\u017cniejsze jest, aby m\u00f3g\u0142 si\u0119 tym syci\u0107 bez ko\u0144ca. Zawsze, codziennie. Bez umiaru. Bez wzgl\u0119du na cen\u0119. Bez wzgl\u0119du na wszystko. Chce to mie\u0107\u2026 jest got\u00f3w zrobi\u0107 wszystko. Czuje si\u0119 zdruzgotany \u015bwiadomo\u015bci\u0105, \u017ce po\u017c\u0105danie tej potrawy rozpali\u0142o go do granic. Czysta, fizyczna \u017c\u0105dza posiadania\u2026 \u0142ososia z broku\u0142em w \u015bmietankowym sosie.<\/p>\n\n\n\n
<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
P\u00f3\u0142misek z paruj\u0105c\u0105 potraw\u0105 stoi na drewnianym, usianym s\u0142ojami stole. Pod p\u00f3\u0142miskiem silikonowa mata, kt\u00f3ra ma go zabezpieczy\u0107 przed poparzeniem. Dba\u0142o\u015b\u0107. Rzadka w tym miejscu. Sam st\u00f3\u0142 w kolorze jasnej sosny poznaczony jest \u015bladami \u017cycia, kt\u00f3re go dotyka i dotyka\u0142o na r\u00f3\u017cne sposoby. \u015alady po no\u017cu, no\u017cyczkach. G\u0142\u0119bokie bruzdy, gdy r\u0119ka obsun\u0119\u0142a si\u0119 i przeci\u0119\u0142a…<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-265","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-dlugie"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/szufladka.com.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/265","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/szufladka.com.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/szufladka.com.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/szufladka.com.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/szufladka.com.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=265"}],"version-history":[{"count":5,"href":"https:\/\/szufladka.com.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/265\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":272,"href":"https:\/\/szufladka.com.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/265\/revisions\/272"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/szufladka.com.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=265"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/szufladka.com.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=265"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/szufladka.com.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=265"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}